"...në lidhje me këtë univers shqiptar që merr format e një labirinti,
nuk mund të merret guximi të shtrohen pyetje qoftë edhe të thjeshta në pamje,
pa patur bindjen që përgjigja mund të trondisë dhe të rrëzojë një ndërtesë të tërë të të menduarit,
një sistem të tërë të ngritur mbi bazën e paragjykimeve ose të vrojtimeve të ngutura"
.
Dashur padashur, historia imponohet vetvetiu si çelës i çdo misteri, si një sumum njohjeje objektive dhe jashtëpersonale meqënëse përfaqson tretjen shumëshekullore të fateve individuale dhe të qëllimeve kolektive – pavarësisht se me anë të saj, historianët shqiptarë të të gjitha kohrave « kanë justifikuar çka kanë dashur ». Sidoqoftë, ajo shërben vetëm si lëndë e parë, si një ind i dendur i cili përmbyll në strukturën e tij hermetike një varg pyetjesh të mbetura prej kohësh pa përgjigje bindëse : nga vijnë Shqiptarët ? përse pjesa më e madhe e tyre përqafoi fenë myslimane ? përse ata ishin të fundit që u shkëputën nga perandoria otomane ? përse ata shkëmbyen Republikën me Monarkinë e Zogut ? si mundi një grusht komunistësh të marrë pushtetin brenda tre vjetëve ? ç’don të thotë « nacional-komunizmi » i Hoxhës ? përse komunizmi mundi të rrënjosej kaq thellë në vendin e Shqiponjave ? Cilët janë përbërësit e përzierjes « magjike » që shëndrron një kardiolog të zot në burrë Shteti, një komunist model në babain e Demokracisë, një ikonë tê përgjëruar në tabelë qitjeje ? përse Kosovarët ishin të fundit që braktisën Jugosllavinë në agoni ? për ç’arësye shoqëria postkomuniste zgjodhi si mënyrë mbijetese ekonominë e nëndheshme të trafiqeve, të krimit të organizuar ose të korrupsionit ?

Friday, January 11, 2008

Nuk është poezia që duhet të jetë e lirë, por poeti

Na ishte një gjethe .
. . .
.
.
. Na ishte një gjethe me të sajat rrema .
. Rrema të jetës .
. Rrema të fatit .
. Rrema të zemrës . .
.
.
.
.
Na ishte një degë në fundin e gjethes .
. Vijë e përdredhur shenjë e jetës .
. Shenjë e fatit .
. Shenjë e zemrës .
. .
.
.
.
. Na ishte një pemë në fundin e degës .
. Një pemë e denjë për jetën .
. E denjë për fatin .
. E denjë për zemrën .
. Zemër e grryer, e shpuar e përshkuar .
. Një pemë që askush në jetë s’e pa .
.
.
.
. .
.
Na ishin ca rrënjë në fundin e pemës .
. Rrënjë hardhi të jetës .
. Hardhi të fatit .
. Hardhi të zemrës .
.
.
.
. Në fundin e rrënjëve na ishte toka .
. Toka, thjesht toka .
. Toka e rruzullt .
. Toka e vetme që rend në qiell .
. Toka. . . .
.
.
. .
.
Robert Desnos (Paris, 4 korrik 1900 – Terezienstad 8 qershor 1945) poet surrealist francez. Një nga figurat më emblematike të poezisë se paraluftës . Rezistent antifashist, arrestohet nga Gestapo dhe vdes në kampin e përqëndrimit të Terezienstad (Çekosllovaki). E tij është shprehja-kult : « Nuk është poezia që duhet të jetë e lirë, por poeti »
Poezia u shqipërua nga Xixa

1 comments:

eni said...

sa i goditur titulli! me mire nuk behej!

 
Përjetësisht të Panjohur